Tinneke Beeckman schreef waardevol boek vol ‘toegepast Spinozisme’

0
8

Als er een boek uitkomt dat gewijd is aan Spinoza, ervaar ik dat als een bijzondere gebeurtenis. Iets waar ik naar uitkijk. Dat geldt zeker voor Tinneke Beeckman’s Door Spinoza’s lens. Macht, meditatie, manifestatie, evolutie en seksualiteit [Pelckmans-Klement, Kalmthout, 2012] over wier Spinoza. Filosoof van de blijheid [2009] waarvan zij de redactie voerde, ik een enthousiaste bespreking kon brengen.
Toen ik het eindelijk binnenkreeg, begon ik na het voorwoord eerst aan het hoofdstuk “Darwin” dat wil nagaan of en in hoeverre de filosofie van Spinoza bij de theorie over de evolutie van Darwin past, en daar wellicht al op preludeerde. Een onderwerp dat ook mij zeer interesseert. Maar dat hoofdstuk viel me erg tegen en misschien had ik daar niet moeten beginnen. Nu zat ik na lezing van het hele boek dat mij merendeels kon behagen, toch aan te hikken tegen het beschrijven van mijn leeservaring. Want het liefst schrijf ik over de hele linie enthousiast over een boek waarover ik echt heel enthousiast kan zijn. Dat ben ik nu tot mijn spijt niet voor de volle honderd procent. Er zijn nu eenmaal stukken die mij tegenvallen; daarop kom ik straks.

Zo, dat is er uit, ben ik over de drempel van dit boek en kan ik op de fraaie kamers erin wijzen die er gelukkig in overvloed zijn. De wat mindere plekken maken niet dat het hele huis, ehh… bouwwerk dat het boek ook is, in mijn ogen mislukt zou zijn – zeker niet.