Zijn Pina Totaro en Leen Spruit gebrouilleerd?

0
2


Zoals ik gisteren blogde ontving ik Yitzhak Y. Melamed (Ed.)
The Young Spinoza. Oxford University
Press, 2015. Het laatste hoofdstuk daarin is van de hand van Pina Totaro.


Het valt een beetje buiten de focus van het boek die gericht
is op de jonge Spinoza en daartoe de vroege geschriften analyseert. Met een wat
kunstmatige titel is getracht het stuk over de ontdekking van het Vaticaanse Ethica-manuscript en de betekenis ervan
voor de kennis van Spinoza’s hoofdwerk bij de rest aan te doen sluiten: “The
Young Spinoza and the Vatican Manuscript of Spinoza’s Ethics” [p. 319-329]. Doordat volgens haar het eerste deel van de Ethica al in 1662 gereed gekomen zou
zijn, zou je zo ook de Ethica voor
een deel als het werk van de jonge Spinoza kunnen zien. Ach, hij is ook nooit echt
oud geworden.


Het is best te begrijpen en zelfs verstandig van de redactie
om, naast de Engelstalige Brill-uitgave nog eens het verhaal te laten vertellen
over deze belangrijke ontdekking. Ik besloot dit laatste hoofdstuk als eerste
te lezen en merkte dat het nogal slordig is geredigeerd. Er komen enige
eigenaardigheden in voor, die wellicht vooral met de vertaling naar het Engels te
maken hebben. Al op de eerste bladzijde staat de blunder dat het bij de in de
19
e eeuw ontdekte Korte
Verhandeling
zou gaan om manuscripten uit de 16
e resp. 17e
eeuw. Dat had de eindredacteur uiteraard moeten corrigeren in 17
e
resp. 18
e eeuw. Een bladzijde verder krijgen we deze vreemde zin te
lezen die uitlegt hoe Stensen een uiterst verontrustend manuscript ontving van "a
stranger to the Lutheran religion". “In the summer of that year,
therefore, Stensen met a Lutheran in Rome (before his departure to northern
Europe where he was Vicar Apostolic and Bishop), and gave him Spinoza's
unpublished work.” Zo lijkt het alsof Stensen het manuscript aan de lutheraan
gaf. Knullig.