Spinoza een ‘enthousiast’?

0
27

Wiep van Bunge deelt op zijn
website
bij de Erasmusuniversiteit mee dat hij momenteel werkt aan een boek dat de
voorlopige werktitel heeft From Bayle to Bilderdijk. An Essay on
Philosophy in the Dutch Enlightenment.
Hij houdt wel van
enigszins allitererende titels, gezien ook zijn From Stevin to
Spinoza. An Essay on Philosophy in the Seventeenth-Century Dutch
Republic
(Leiden, Brill,
2001)

Op 31 maart 2014 schreef hij een
gastblog over een onderwerp dat valt binnen de onderzoeksperiode
waarop hij zich momenteel richt, het kreeg als titel: "The
demise of Spinozism and the rise of Dutch experimental philosophy."
[Cf.]

En daar zie je een zeker nadeel
van de academische gedistantieerdheid. Het stuk eindigt met de
suggestie dat, anders dan zoals Spinoza (met Descartes) meestal werd
en wordt gezien, n.l. als rationalist, hij door critici als Buddaeus
en Nieuwentijt als 'enthusiast' zou worden gezien, want
‘contemplative philosophy’, die niets wilde toetsen aan de
realiteit werd gezien als ‘philosophical enthusiasm’. Daarbij
verwijst de auteur van het blog naar het boek van Michael Heyd, 'Be Sober and
Reasonable’. The Critique of Enthusiasm in the Seventeenth and
Early Eighteenth Centuries
(Leiden, Brill,
1995 – books.google),
waarin wel het eventuele 'enthousiasme' van Descartes, maar niet van
Spinoza wordt onderzocht.

Zo'n beeld wordt opgeworpen,
gesuggereerd en blijft dan hangen, daar het niet wordt
tegengesproken.