Spinoza’s (paradoxale?) gebruik van ‘sui iuris’ [4]

0
25

Daar m.i. het onderwerp nog niet
echt af was, maar het stil bleef, lokte ik reacties uit door er een
grapje tussendoor te gooien: het blog "Spinoza schrijft een
wedstrijd uit". En dat werkte en leverde zoals daar in een
reactie van Rob van der Hoeden blijkt, een nieuwe interessante bron
op:

Andre Santos Campos: Spinoza's
Revolutions in Natural Law
[Palgrave Macmillan. 2012 – [ cf.
eerdere signalering in dit blog].
Books.google
laat 27 hits op sui juris zien.

Daaruit wil ik graag een
aantal sprekende citaten brengen en gezien de kant die de reacties op het laatste blog op
gaan (waar dit moeilijk meer tussen past), maak ik dit aparte
vervolgblog (wat ook het voordeel heeft dat cursief gestelde tekst
behouden blijft).

Eerst herneem ik hier nog eens de
eindnoot (nr. 8 op p. 192 uit dit boek, hoewel niet te zien bij welke
tekst dit precies een noot is) over de vertaalmoeilijkheid die er
uiteraard ook in het Engels is:

"Sui juris is
commonly translated as 'being one's own master' (Duff, 1903; Harris,
1973; Spinoza 1994, 2002) — however, insofar as even the wisest of
men is always subject to some passions and always an existent effect
of other individuals' productivity, this self-mastery has nothing to
do with a Stoic control of reason over passions or causality. Rather
than to mastery or control, sui juris refers mostly to one's
understanding of how causal heteronomy actually works — It is an
adequate power of oneself."

De volgende beschouwingen [op p.
115-16 en p. 124] vind ik echt verhelderend: