30 februari …. Wereld Mannen Dag
Het was in de zeventiger jaren, dat ik contacten kreeg achter het IJzeren Gordijn. Dat was voor West-Europeeërs een onbekend gebied. Jan Alleman had er niets te maken, dus waarom zou je je er mee bemoeien ? Toch wonen daar mensen, net als deze zijde van deze meest onnatuurlijke scheidingslijn.
En zo ontving ik van de diverse, verse vriendinnen rond half maart het verwijt, waarom ik hen geen felicitatie had gezonden ter gelegenheid van Wereld Vrouwen Dag ??? Hoe, Wereld Vrouwen Dag ?
In die jaren waren we toe aan de topdagen van de Dolle Mina’s, de dan toch voor mannen, wild geworden vrouwen, die alles wat vrouwelijk was afzwoeren, ook metterdaad, om maar zo veel mogelijk op mannen te gelijken. Weg met de lange haren, weg met de beha, alle benen moeten opgeborgen in ‘n pantalon. Waarom dan nog een Wereld Vrouwen Dag ?
In der tachtiger jaren voert een grote onderneming een belachelijk strenge controle-maatregel in. In diverse vestigingen wordt daartegen gestaakt. In een vestiging is het personeel in de grote kantine bijeen, de mensen zijn goed kwaad. Een van de medewerksters klimt achter het spreekgestoelte en vergelijkt:
>Wanneer men wil weten of een mens een vrouw of een man is, dan hoeft men toch ook niet hem of haar de broek van de kont te trekken, om dit vast te stellen ??>
Ik citeer het begin van een artikel over het matriarchaat:
Bij onderzoek naar de geschiedenis van de mensheid, is het verschijnsel van de matriarchaten ontdekt. Dit is voor stichting Femtopia een interessante ontdekking. Een matriarchaat is een maatschappijvorm die is vormgegeven door vrouwen. Het is niet het tegendeel van een patriachaat (waarin we nu leven) maar een vreedzame samenleving zonder macht en geweld (zie verschillen matriachaat/patriachaat).
Een wereldcircus bezoek de stad. Op een der middelbare scholen sluit de biologie-leraar aan op de beelden, die de Stadstelevisie heeft uitgezonden van de optocht van de olifanten. Je weet wel, met de slurf de staart van de voorgangster vasthouden. Je moet toch wat, wanneer je geen handen, maar wel een slurf en een staart hebt ?
>>Jongelui, het (nog) grootst levend zoogdier leeft al heel erg lang in een matriarchaat! Dat betekent, kortweg, dat de vrouwtjes het voor het zeggen hebben. Zij vormen de kudde rondom hun jongen, de mannetjes volgen op een zekere afstand. Op hun bijzondere wijze weten ze met de kudde verbinding te houden.<<
De meiden in de klas gniffelen duidelijk hoorbaar. Ergens wordt er dan toch recht gedaan op de wereld !
>>Maar,< zo vervolgt de leraar, >> weet je hoe het daar in hun seks-leven aan toe gaat? Ook op die relatief grote afstand weet de stier, dat een van de vrouwtjes vruchtbaar is geworden. Hij gaat naar zijn kudde toe, neemt haar apart, steekt zijn slurf in haar vagina, zuigt er wat vocht weg en spuit dat vervolgens in zijn mond. Zijn smaak-gevoel zegt hem dan, hoe lang hij nog moet wachten voor hij tot echte gezinsuitbreiding kan overgaan<<.
De stemming van de meiden in de klas verandert op slag. Nou, dan toch maar liever dat wat wij mensen zo gewend zijn.
Dit zijn allemaal uitingen van het verkeer tussen mannen en vrouwen, zoals wij dit in »onze« wereld beleven. En, wij beschikken over wel andere instituten, die opkomen voor die (paar ?) vrouwen, die nog onder de mannen lijden.
Wat om dat laatste gaat het toch bij de Wereld Vrouwen Dag ?
Jawel het is een Internationale Gedenkdag, zoals er bijvoorbeeld in de katholieke kerk al vele jaren, eeuwen iedere dag gedenkdagen van mensen zijn, die tijdens hun leven »iets bijzonders« gepresteerd hebben. Ook dikwijls tegen de Stroom van de Tijd in hun tijd in.
Maar is dit dan nu nog en op deze manier nodig ?
Wie zich als globalist beschouwt, zal dit zeker bevestigend beantwoorden.
Waarom het dan nog gedenken en niet vieren ?
De enige reden, die ik kan bedenken is, dat het niet helpt, zo’n dag !!
Zou het helpen, dan was er al lang geen reden meer, om deze dag zo in stand te houden. Dan waren er nergens Dwaze Moeders meer nodig. Dat zat er geen presidentskandidate meer jarenlang gevangen bij guerrilla’s, die zeggen dit omwille van de Goede Zaak te doen.
Dan waren er geen kinderen, geen meisjes meer, die wreed gefolterd worden bij ‘n besnijdenis. Dan zijn er geen vrouwen meer, die tegen hun zin worden uitgehuwelijkt. En, wanneer zij hun eigen leven willen leven, door de eigen familie vermoord worden.
Wat is er dan te zeggen tegen Internationale Wereld Vrouwen Dagen ?
Dat hiermee gesuggereerd wordt, dat het gaat tegen Mannen en dat is een leugen.
Deze dagen gaan in tegen systemen; systemen, die zich niet laten veranderen, al vieren we deze dag nog duizend jaar.
En daarmee wordt dit »feest« een aanfluiting tegen datgene, wat men er mee beoogt.
De zinloosheid ten top, die dus alleen de schijn op houdt, tegen mannen te zijn.
Men kan het weer toch ook niet verwijten, dat het te warm, te koud, te nat is ?
Moeten wij, mannen, wachten tot februari ooit toch nog eens 30 dagen krijgt?
Dan hebben wij kans op een Internationale Dag van de Man !