Miss Italia bis versus de bank

0
7

Ondertussen kennen we Miss Italia 2007 en barst de kritiek op Italiaanse forums los op de zeer gebrekkige uitzending en de ronduit amateuristische presentatie, allemaal waar en terecht maar schijnbaar niemand lijkt nog onder de indruk te zijn van de echte heldinnen in dit verhaal, 100 adembenemende meisjes en alweer won eentje dat in onze pronostiek nog niet de top 20 had gehaald. 

Werkelijk, voor een winnende pronostiek moet je duidelijk niet bij ons zijn, jaar na jaar slaan wij de bal tientallen plaatsen mis.

Gelukkig vond de jury de Miss Eleganza prijs uit – ofte de Miss Sophia Loren prijs – om die kandidate te eren die de professionals wel de beste en mooiste vonden doch die het slachtoffer werd van het monster van de televoting.

Tegenwoordig wint diegene die de grootste lobby achter zich krijgt, ofwel van de eenzame vrouwen ofwel van de puberende tienermeisjes of zoals nu bij Miss Italia van alle volleybalclubs over het land, triest en een schrale troost voor juffrouw nummer 67, duidelijk de ware beauty van de groep doch als vijfde eruit gekegeld door de kijker en heropgevist door de jury, voor wie zij –net als in onze huiskamer- de ware winnares was.

Soit, ondanks alles was dit nochtans wereldschokkend feit –naast dode monniken in Birma – niet de belangrijkste gebeurtenis in ons leventje : vandaag kregen wij immers het verlossende telefoontje van de bank, onze lening is goedgekeurd!

Alweer een grote stap dichter bij onze droom, het jammer genoeg zo noodzakelijke geld is er, het droomhuis is er ook, de compromis is ondertekend, nu nog de notariële akte en we zijn officieel eigenaar van een huis in Italië, bijna niet te geloven.

Gedurende een korte tijd zullen wij dus misschien twee huizen hebben, ééntje in het centrum van de stad en een tweede woning als buitenhuis op het Italiaanse platteland, decadent gewoon, disgusting buth oh so nice!

Wij worden nu eindelijk ook toegelaten tot de als paddenstoelen uit de grond schietende ‘tweede verblijf beurzen’, op zijn minst tot we ons huis in België verkocht krijgen, onze volgende stressy bezigheid, …

(Nicolas)