Het dikste boek ter wereld…..

0
9

Het is zondagmorgen en Ds. v.d.Veer houdt zijn televisie-preekje. Met zijn vakantiebroek in het natte zeezand, de voeten in een kuil. Ongetwijfeld een ander strand, dan waar hij zich als kind mee mocht vermaken, maar zee blijft zee en zand blijft zand. Bedenk dat gij stof zijdt en tot stof zult ge ……
Ik veer overeind, wanneer hij begint met het verhaal van het kind, dat denkt de zee in zijn kuiltje te kunnen scheppen. De jaren vliegen aan mij voorbij, meer dan 65 ! Ik zie voor mijn ogen de bolronde pastoor, die op school in de godsdienstles het verhaal vertelt van een van de grootste mysteries, die er voor een gelovig mens bestaan. De Drie-eenheid. En dan hoorden we van de Kerkvader Augustinus, die langs het strand loopt en daar een jongen treft, die….. Jawel! Hem op zijn vraag zegt >>Zoals het mij nooit zal lukken de zee in mijn kuil te scheppen, zo zult u, in al uw wijsheid, nooit het mysterie van de Drie-eenheid kunnen doorgronden.<< Dat móet de zelfde jongen als die van de dominee geweest zijn !

Een paar dagen later in het nieuws het bericht, dat in het noorden van Irak een dorp, met een andere geloofsovertuiging dan de islamitische omgeving, voor een groot deel werd uitgeroeid vanwege dat verschil. In de naam van welke god, dan ook ?
In Genesis 4 kan men lezen, hoe Kaïn en Abel de eerste godsdienstoorlog uitvochten, omdat alleen de ene rook blanker was en rechter opsteeg, dan die van het offervuur van de ander.
Wat is er in al die eeuwen veranderd?
Als er een God is en die de kern van alle liefde op aarde moet zijn, waarom is die eeuwenlange geschiedenis dan het beeld van juist die tegenstelling. En dat beperkt zich niet tot Irak of welk ander land dan ook. Hoe makkelijk maken we niet een opmerking, die grievend kan zijn voor andere geloofsopvattingen ? Juist voor radio en televisie ? Is dat dan alleen maar uit (bewuste) onwetendheid ?

Ik vrees, dat de oplossing voor dit mysterie zelfs niet met een oceaan aan water in een kuiltje aan het strand te vergelijken kan zijn. Maar daar is het dan ook een mysterie voor. Het trachten te beschrijven beslaat minstens het allerdikste boek ter wereld. Dat zelfs dikker zal zijn, dan de beschrijving van de wereldgeschiedenis zelf.

Als olie op deze golven mag dan volgend verhaal gelden. Verteld door een van de twee kinderen, die achterbleven.
De vader en moeder waren na enkele jaren huwelijk op elkaar uitgekeken. Het enige dat restte was, dat men zich steeds meer bewust werd van elkaars slechte eigenschappen. En dat resulteerde in een scheiding. Jaren later treft het, dat beiden kort na elkaar sterven.
Is dit het lugubere noodlot, dat de as van beide overledenen in de zelfde plechtigheid, gelijktijdig, op het ter plaatse »gemeenschappelijke veld« werd uitgestrooid ? Zo werd hun as voor eeuwig verenigd na de dood. Zelfs in een familiegraf zouden ze niet hechter vereend kunnen zijn.

Hieraan kon en kan niemand meer iets veranderen.
Bedenk, dat ge stof zijdt….