GRAFSTEMMING

0
11

Gisteren werkte ik – op freelance basis – een dag in de GGZ in Noord-Limburg via het Trimbosinstituut met een ervaringsdeskundige docent ..
Ik deed daar een verhaal over 'omgaan met hulpverleners'. Mijn collegadocent, waar ik best tegen op kijk, maakte me een groot compliment vanwege de kracht en originaliteit van mijn betoog. Normaliter zou ík daar blij van worden. Dat was ik in eerste instantie ook. Toen ik thuis kwam, werd ik echter overmand door depressieve gevoelens. En die zijn er nog steeds. Want morgen is moeder jarig en ik kan haar niet feliciteren.

Vandaag kreeg ik weer een telfoontje van het Trimbosinstituut. Voor een grote klus in de GGZ Flevoland. Ik was trots, even, voelde erkenning, maar werd al gauw weer somber. Ik dacht aan mijn moeder.

Vandaag kreeg ik nóg een telefoontje. Van mijn directeur: dat hij mijn baan wil uitbreiden naar 32 uur. Ik zou daar blij mee moeten zijn, ware het niet dat er 300 euro verschil zit tussen wat hij biedt en wat ik vraag.
Het houdt me bezig.

Niet gek worden, niet nu. Maar hoe?